17 Aralık 2007

Bilirim ki ağlayan kişinin kalbi henüz nasır tutmamıştır.

Ne zaman ağlayan birini görsem içim  acısa da yine de sevinirim. Çünkü bilirim ki ağlayan kişinin kalbi henüz nasır tutmamıştır. Katılaşmamıştır yüreği. Kalp ağlamazsa gözyaşı da akmaz denir ya. İşte onun gibi. Sevindiğimizde atılan kahkahalar kadar, üzüldüğümüz zamanlarda dökülen gözyaşları da bir o kadar değerlidir.

Gözyaşı, çekilen sıkıntıyı ve bunun beraberinde gelen hakikati değiştirmez belki ama kalbi  katılaşmaktan kurtarır.  Gerçeklerin betona çarpıp geri dönmesine engel olur.

Bu nedenle de ağlamak güzeldir. Üzülmeyi becerebilen bir insan, sevinmeyi de becerebilir. Ağlayabilen bir insan gülmenin kıymetini daha iyi anlayabilir. Ağlatanlardan değil ağlayanlardan olmanın ayrıcalığını hissedebilir.

Ağlamak sanılanın aksine çaresizlik, zayıflık , güçsüzlük demek değildir. Canımız yandığında öfke ve intikam duygularıyla kalbimizi nasırlaştıracağımıza, gözyaşlarımızla yapılan temizlik, kalbin doğru ateşi bularak  yumuşamasına  vesile olur.

Ağlayan birisine yapılacak en büyük destek, bana göre, samimi bir dokunuş ya da uzatılan bir mendildir. Bunlar bin türlü sözden çok daha kıymetlidir.

Ağlayabilmek insan olmanın gereklerinden biridir. Her şeye rağmen, özellikle insanın kendisine rağmen ağlayabilmesi takdire şayan bir erdemdir.

Ağlamakla gülmek ,  olmazsa olmaz  bir ikilidir. Tıpkı evrende olan diğer zıtlıklar gibi….      
      

	evet ağlamak...... ben zaman zaman tek başına ağlayan ve başkalarının yanında ağlamayı zayıflık, güçsüzlük.çaresizlik diye nitelendirdiğim onların yanında ağladığım zaman kendimi inanılmaz derecede güçsüz gören ki mumkün olduğu kadarıyla başkalarının yanıda ağlamayan biri olarak:=) yazınız çok hoşuma gitti.sivgiler.....
	ay 01 Mart 2008 Saat:21:54:18

	Sevgili Meryem.Ben de yorumunu okuyunca sevincimden ağlayacaktım.))Ne güzel yazmışsın.İçimi aydınlattı ve ısıttı yorumlayışın.Tıpkı GÜNEŞ gibi.Teşekkür ediyorum.
	Özden Horan 18 Aralık 2007 Saat:13:01:37

	Öyle güzel anlatmışsın ki insanın ağlayası geliyor. Ben zaman,kişi, mekan gözetmeksizin ağlayabilen biriyim. Gözlerim şişsede, çirkinleşsemde yüreğim rahatlar. Aslında ağlamak da bir ödül bence. Hele bazen o sarsa sarsa, hıçkıra hıçkıra gelen ağlamalar, yürek ne kadar rahatlar, insan ne kadar hafifler. Dediğine de katılıyorum, en önemlisi ağlatanlardan olmamak. Gerçekten çok hoş bir yazı.Kalemine sağlık. Sevgiler.
	güneş (meryem) 17 Aralık 2007 Saat:21:39:11