26 Ocak 2008

Yaşadıkları hayat tecrübesi hanesine bir çentik attıracaktı. Ayağa değmedik taş, başa gelmedik iş olmazdı.

‘’Ateş olmayan yerden duman çıkmaz,’’ diye başladı söze. Dahası bundan o kadar emindi ki konuşurken mangalda kül bırakmıyordu.  Gördükleri yetmişti ona. Görünen köy kılavuz istemiyordu işte.

Sormamıştı niye böyle davrandınız diye? Sormaya gerek de duymamıştı. Minareyi çalan kılıfını hazırlardı nasılsa. Ama bildiği bir şey vardı ki çok kırılmıştı, üzülmüştü. Bu dertten nasıl arınacaktı?

Konuşmayı denemeliydi belki. Öyle ya derdini söylemeyen derman bulamazdı. Sonra vazgeçti, kimse onu ondan daha iyi anlayamazdı. Hekimden değil çekenden sorulmalıydı. Ateş düştüğü yeri yakardı.

Üzüntüsü bir yana şaşkındı da. Tüm bu olanları kırk yıl düşünse aklına getirmezdi. Aklına gelmeyen başına gelmişti. Pişmiş tavuğun başına gelmemişti onun yaşadıkları.

Biraz sakinleştikten sonra düşünmeye başladı. Bu üzüntüyle yaşayamazdı. Allah bir kapıyı kapatırsa diğerini açardı mutlaka. Hem hala ayaktaydı. Allah dağına göre kar veriyordu.

Hayatı üzgün geçirenlerden olmak istemiyordu. Kendine acımayı bir kenara bırakmalıydı. İyi insan olduğu için kötüler de hep onu buluyordu. Ama olsun, bu onun kişiliğinden bir şey silemezdi.

Altın yere düşmeyle değer kaybetmezdi. Dağ ne kadar yüce de olsa yol onun üstünden aşardı. 

Yaşadıkları hayat tecrübesi hanesine bir çentik attıracaktı. Ayağa değmedik taş, başa gelmedik iş olmazdı. Onun başına gelenler  herkesin başına gelebilirdi.

Belâ geliyorum demişti aslında . Ayak seslerini duymazdan gelmek kolayına gelmişti. Büyük sözü dinlememişti.  Rüzgar ekip fırtına biçmişti.  Annesi onu kaç kere uyarmıştı halbuki .

Olaylar olup bittikten sonra herkes ahkâm kesmeye başladı.  Bekâra karı boşamak kolay olduğu gibi koyunu olmayanların da bıçakları keskindi. Araba devrilince yol gösteren çok oluyordu. El elin eşeğini türkü çağırarak arıyordu.

Timsah gözyaşları dökenlere baktıkça, ağlarsa anam ağlar gerisi  yalan  ağlar diyesi geliyordu. Sıkıntıları  yüzünden annesini de çok üzmüştü . Kurunun yanında yaş da yanıyordu doğal olarak. Oysa her koyun kendi bacağından asılmalıydı. Sevdiklerini de üzmüş olmak en büyük pişmanlığıydı.

Dibi görünmeyen sudan geçmeyecekti artık. Beterin beteri vardır diyerek yüreğini ferah tutmaya çalışıyordu  . Zararın neresinden dönerse  kârdı. Hatalarını tekrarlamamak niyetindeydi. Çünkü dersini almıştı. Bir musibet bin nasihatten yeğdi. Islanmışın yağmurdan korkusu da olmuyordu. Bal olan yerde sineğin  de bulunacağını öğrenmişti .

 Ona zarar verenler de nasılsa ektiklerini biçerlerdi bir gün. Etme bulma dünyasıydı ve eden mutlaka bulurdu. Kimsenin ahı kimse de kalmazdı.  Mazlumların ahı çıkacaktı aheste de olsa. Ne oldum dememeli, ne olacağım demelilerdi. Umarım köpeksiz köy bulup değneksiz gezmezlerdi.

İçi yine de rahattı.

Çünkü köpeklerin duası kabul olsa gökten kemik yağardı.

…………

ÖZDEN  Der Ki: Atasözlerinden derlediğim ve aralara deyimlerle çeşni katmaya çalıştığım bu yazımda teşbihte hata yaptıysam affola.))

 

 

	Özdenciğim, ağzına, kalemine sağlık. Bize farklı bir tarzla, atasözlerinin de önemini hatırlatmış oldun. Bunun yanı sıra içeriğindeki anlatımda harika. Nasıl desem, "taşı gediğine oturtmuşsun!" ya, çok hoş bir yazı.:))
	güneş 26 Ocak 2008 Saat:13:43:53