Selen Servi
15 Aralık 2007
Aşk yürekten ateş alır; sevgi derinden beslenir.
Öz, aşkını var olanda bulur; ego, var ettiğinde. Zaten onunkine aşk denmez; ihtirastır en fazla.
Aşka hazırlık gerekir; sevgiye emek.
Ruhun hazır olur aşka, evin hazır olur, bedenin, sözlerin, yüreğin hazır olur. Sonra emek başlar. Her adımda çiçek açtırmak istersin tomurcuklara. Hep aynı özenle sulaman gerektiğini bilir, güneşe göre yerini ayarlarsın ilişkinin.
Aşk karşına bir anda çıkar; sevgi zaman ister.
Karşına çıktığında tenin mi tutuşur, gözün mü kamaşır bilemezsin.
Bazen bu kadar güçlü değildir, sadece ince bir tebessümde buluşursun. Geleni kokusundan, havasından, sesinden anlarsın.
Tanımasan da bilirsin derinlerde.
Sevgi ise sonrasında gelir. Uykulardadır, sarılmadadır, beraber hazırlanan yemek, okunan kitap, söylenen şarkıdır.
Belki bunu içimden bile geçirmedim.
Belki sadece kendime söyledim, kimse bilmedi.
Hazırdım.
Ben aşka hazırlandım.
Zamana bıraktım.
Bir dilek tuttum, hayata teslim ettim.
Olmaz dediğim zamanlar da oldu, sonuna kadar gittiğim de…
Baktım iş teslimiyette.
İçten bir gülüşte, bakışta…
Kendin olmakta…
Kendimden çıktım yola bir sevdaya varmak için.
Bu uğurda muzaffer olmak saadetimdi.
Biliyordum…
Oldum.