• Hakkımızda
• Nil Gün
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Kaset/CD'leri
  • Basından
• Saim Koç
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Yaşam Koçluğu
  • Evlilik Danışmanlığı
  • Bireysel Danışmanlık
• Basından
• İletişim
• English

Çiğdem Çubuk
02 Temmuz 2008

Sabahları gülümseyerek açıyorsak gözlerimizi, nefes aldığımız için şükredebiliyorsak ne mutlu!

 

 

Yaşamı kutlamak için yılda en az bir kere bize sunulmuş fırsattır doğum günlerimiz. En az diyorum çünkü kutlama için farkında olursak çok sebebimiz doğabiliyor yaşamın içinde. Her sabah uyandığımızda gülümseyerek açıyorsak gözlerimizi yeni güne, sağlıkla nefes aldığımız için şükredebiliyorsak hayata ne mutlu bize! Bu bile bir kutlama sebebi öyle değil mi?

Yaşımızın kaç olduğunun önemi yoktur aslında. Önemli olan yaşanmışlıklarımız, yürüdüğümüz yol boyunca yaratabildiklerimiz, geride bıraktığımız izler, bugün hangi noktada bulunduğumuz ve geleceğe dair oluşturduğumuz yaşam haritamızdır.

Her doğum günümde bakarım şöyle bir geçmişe! Ve her sene bir öncekinden daha çok güller açar yüzümde. Çünkü  acısıyla, tatlısıyla benimdir o yaşam tablosu.

Tablomun renklerini her yıl, kendim, kendi seçimlerimle boyamışımdır farklı renklere.

Bu yıl daha içten daha sıcak  gülümsüyor yüzüm….

 2/7/2007 ye kadar renklerim pastel tonlarıymış benim. Her renk varmış aslında fakat itiraf ediyorum hiçbiri parlamıyormuş, canım oğlum dışında.

23/6/2007 de Kuraldışı ile tanıştıktan sonra, yani tam bir yıl önce yepyeni bir yaşama kucak açmışım.

Yaşamın seçimlerimizden ibaret olduğunu öğretmişler bana, ben de öğrendiklerimi severek ve isteyerek hayatıma geçirmişim. Seçimlerimin sorumluluğunu %100 almayı öğrendiğimde, elimdeki boya kutusunda var olan renklerin de parlamaya başladığını görmüşüm. Fark ettikçe renklerimi, daha istekli vurmuşum fırçamı tuvale ve vurmaya devam ediyorum, huzurla, özveriyle. Şimdilerde çok güzel bir resim çıkıyor meydana. Renkler beyazdan mora, gökkuşağını andırıyor. İçimi ısıtıyor.

Her zaman düşünür ve sorgulardım; ‘’Yaşamamın bir anlamı olmalı, herkesin bir yaşam misyonu vardır acaba benim ki nedir?’’ diye. Düşünürdüm de bunu nasıl bulacağımı bilemezdim. Bir yolu olmalıydı öğrenmenin!

Sonra çok değerli dostum Arzu’nun desteğiyle bir seçim yaptım ben. Hem de en zor günlerimden birinde. Bir ses bana hadi  diyordu, hadi! Ve hiçbir engelin bana engel olmasına fırsat vermeden girdim o kapıdan.

Evet! Ben Kuraldışı’nı seçerek, yeniden dünyaya gelmeyi ve evrene yüreğimi açmayı seçmiştim. Bunu birkaç aydır, özellikle Kuraldışı’nda Eğitim Asistanlığına kabul edildiğim günden itibaren fark etmiş bulunuyorum. Ve sizlerle paylaşmaktan onur duyuyorum.

Artık yaşamamın gerçekten büyük bir anlamı var!

Neyzen Tevfik der ki!

Hayat üçbuçukla dört arasıdır. Ya üçbuçuk atarsın ya da dört dörtlük yaşarsın.

Yaşamda tesadüf yokmuş gerçekten. Bugün benim doğum günüm. Ben iki kere doğdum. Hem 2 Temmuz 1970'de, hem de ilk Kuraldışı eğitimimi aldığım tarih olan 2 Temmuz  2007'de.

Bana dört dörtlük yaşamın kapısını gösteren Arzu Parlakgöz’e, kapıyı sonuna kadar açan Nil ve Saim’e, canım Selen'ime, bu kapıdan geçtiğimde yol arkadaşlığı yağtığım sizlere yani tüm Kuraldışı dostlarıma ŞÜKRAN DUYUYORUM.
 
Yeni yaşamımda  her var olun, hep birlikte olalım.

Sizleri seviyorum.

Doğum Günlerimiz Kutlu Olsun!
 

	Bizde senin varlığından dolayı iyi ki varsın diyoruz, sevgiler
	Gülin Sarıyiğit 05 Eylül 2008 Saat:15:36:23

	hayat çizgimiz doğum günümüzde saklıymış, bence çiğdem senin hayatınla ilgili bütün ipuçların 21. doğum gününde yatıyor. nolur bir araştır.sevgiler
	kim 17 Temmuz 2008 Saat:15:59:02

	Canım çiçom, vefalım, biriciğim, kardeşim, kadim dostum, ilham perim, güzel arkadaşım, harika insan....sana nasıl hitap edeyim bilmiyorum ki? Yaklaşık 27 yıldır devam eden ve henüz küçücük bir çocukken başlayan bir yol arkadaşlığı bizimkisi...Tüketmeyen, aksine çoğalan bir arkadaşlığın tarafı olduk yıllar yılı....Herşeye ve herkese - annelerimize, babalarımıza, okulda öğretmenlerimize, yetişkinlikte sevgililerimize -rağmen daha da güçlenerek büyüyen bir dostluğu paylaştık...Biz bir ırmağın birbirini besleyen kolları gibi aktık yaşama....Asla yoluna engel olmadan; daima birbirine yol gösterek...Bir elmanın iki yarısı değil; yanyana büyüyen iki elma fidanı gibi geliştik ve büyüdük....Tökezlediğinde elinden tutan, seçimlerinden dolayı asla birbirini yargılamayan ama hatalarında saygıyla eleştiren, bağımlı değil; bağlı bir ilişkinin tarafları olarak devam ettik yolumuza....Başarı ve mutluluklarımızı gözyaşlarıyla alkışlayan; kayıp ve acılarımızda kenetlenen, KOŞULSUZ seven, kimi zaman saatlerce hiç konuşmadan gözlerimiz ve ruhlarımızla anlaşan çok özel bir ilişkiyi paylaştık...Gerçekten de bu satırları yazarken ve binlerce anı hafızamda belirdiğinde ne kadar özel, istisnai ve az bulunur bir dostluk yolculuğu yaptığımızı bir kez daha hissediyor ve bunun için yaşama şükran duyuyorum.... Hakkında yazılan yorumları gururla okurken, site yorumcuları arasında seni en eski tanıyan olarak şunu belirtmeden geçemeyeceğim: Sen küçüçük bir kız çocuğu olduğun yıllarda dahi, apaydınlık, farkındalığı bol ve yaşama katkısı müthiş olan tam bir insandın...Sen aslında çok uzun yıllar önce misyonunun farkındaydın da belki de adını tam koyamamıştın...Rehber olmak, içindeki çocuğun sesini hiç kaybetmeden herkese enerji ve coşku pompalamak senin vazgeçilmezlerindi...Hayatının en zor günlerinde, henüz çocuk yaşta yaptığın dayatmalı evlilikte, ayrılıklarda, biricik oğlundan ayrı kaldığın yıllarda, erkek egemen ağırlıklı iş yerinde tek kadın olarak çalıştığın o uzun yıllar boyunca daima bolluk bilinci tam; her şeye rağmen hep umutlu, çevresine ışık yayan, rehber misyonuyla katkıyı esirgemeyen coşkulu ve tam bir kadın; tam bir insan olmayı hep başardın...2007 yazına girdiğimiz ve belki de yaşamının en zor ve buhranlı dönemini yaşadığın günlerde, huzur dolu evinde cam önünde kahve içmiş ve sohbet etmiştik... İçindeki potansiyelin artık patlama noktasına geldiği, yaratıcılığının ve yaşam enerjinin bir çıkış kapısı aradığı o kadar net görünüyordu ki...Tıpkı Sezen'in dediği gibi küçücük bir kıvılcım gerekiyordu fitili ateşlemek için....İşte ben sana sadece kıvılcımı kimin ateşleyeceğini söyledim; bir adres gösterdim....Seçimi yapan, her şeyi başaran sadece kendin oldun....Daha o gün biliyordum Kuraldışında eğitmen asistanlığına seçileceğini....Canım benim; bir çok özel sebepten okul eğitimini tamamlayamadın ancak sen hayat okulunun as öğrencisi olmayı hep başardın.... İşinde başarılı, özel hayatında paylaşımcı, müdahaleci değil, yol gösterici harika bir anne, vazgeçilmez bir dost olmayı daima başardın.... Hayatına giren her insanda mutlaka bir iz bıraktın... Şimdi daha da çoğalarak, gelişim yolculuğuna devam edecek, yüzlerce yüreğe dokunacak; bir çok insana katalizör olacaksın...Işığın daima parlayacak...Hayata şükran duyuyorum ; küçüçük yaşımdan beri senin gibi bir dostu, harika bir rehberi bana yolladığı için....Sana minnettarım ; rehberim, dostum, kardeşim olduğun için... İyi ki doğdun birtanem... Evrene güzellik kattın....Sen her şeyin en iyisine ve güzeline layıksın....ve ne mutlu ki bunun farkındasın... Bundan sonra da renklerin bol ve parlak; yaşama katkın daim olsun... Seni çok ama çok seviyorum...
	Arzu Parlakgöz 08 Temmuz 2008 Saat:14:53:03

	Toplam 23 yorum var. 1 2 3 4 5 6 7 8