Güngören’de Günbatımı

Çiğdem Çubuk
28 Temmuz 2008

Saat akşamı gösterdiğinde, Onlar sessizliğe mahkum edilmişken, ben de sessizliğin gücüne teslim oluyorum...

Her yer hüzün ve kana bulandı

Gün battığında hayat da bitti

Nedensiz ya da bilinmeyen sebeplerden

3 çocuk daha 5 kadın daha 10 adam daha

Yuvaların ocağı söndü sebepsizlerden

Gözyaşları aktı aktı bilinmezlerden

Vurun vurun bir daha
Yıkın dökün bin defa daha
Neden?
Kimsin sen?
Düşman mısın?
Düşmanlığın ötesinde bir yerde, yoksa sen
Bize yakın duran mısın?

Ağlamak zamanı şimdi
Şimdi yas tutma zamanı
Koşmak, kaçmak, bağarmak, haykırmak geliyor içimden

Kabullenemiyor artık bu kadarını
Babasız kalan çocukları
Annesiz kalan ocakları
Geleceğimizi
Geleceğimizi geçmişin kurşunlarıyla yok edenleri almıyor içim

Üzülüyorum
Utanıyorum
Ağlıyorum

Saat akşamı gösterdiğinde
Onlar sessizliğe mahkum edilmişken
Ben de sessizliğin gücüne teslim oluyorum
Bir şey yapmalı diyor içim
Bir şey yapmalı!!!

Saat 21.45 Güngören’de günbatımı…


	Sevmek güçlülerin işidir cümlesi bir kez daha geçti zihnimden. Ancak korkak/zayıf insanlar bu derece korkunç suikastlar yapabilirler. Korkakça, sinsice, sevgisizce... Sevebilecek yürekleri olmadığından, ancak korkularına ortak etmeye çalışıyorlar herkesi. Ve sırf bu sebepten, bir çok masum insana kıyabiliyorlar, uzaktan izleyen korku ve nefret dolu bakışları ile.
	dilek taşçılar 02 Ağustos 2008 Saat:16:28:45


	Güngören, nasıl bir gün gördü akşamın saatlerinde?!!! Nasıl? Neden? Niye? Uzun zamandır kendime hep şunu sorarım; "Neden tam bu anda, şimdi bu haberi izledim, neden şiddetin en uç noktası?!" Haber önce alt yazı geçti "Patlamalar can aldı" sonra haber yayınlanmaya başladı ve tüylerim ürpererek izledim. Acı, gözyaşı, yaralananlar, ölenler... Geride kalan yanan yürekler... (Allah rahmet eylesin ve sabır versin) Çaresizce baktım, çaresizce ve sonra düşündüm, “Ben bu anı izlediğimde hangi noktadaydım?” Ve gördüm ki içimde patlamalar ve öfke kol geziyor... Kendimi gördüm orada, bir tarafım öfke içindeyken bir tarafım acı çekiyordu. İçimdeki çocuk, kadın ve erkek enerjim! Sorularım, içimde yaşanan şiddetin sorgulamasıydı ve ben kendime bir şeyler yapamazsam geleceğim noktayı gördüm, yok olacaktım... Durdum, tekrar düşündüm. Kendimi nasıl iyileştirebilirim? Ne yaparsam, nasıl başlarsam kendime ve evrene katkım olur? Tek başımayım ama düşüncelerimi iyileştirirsem bu bir yerlere dokunabilir mi? Evet çok üzüldüm ama kendime bakmaya başladım. (yanlış anlaşılmasın hafife almıyorum) Ve bu güne kadar öğrendiklerimi tekrar gözden geçirmeye ve uygulamaya… Çünkü biliyorum ki öfke ve reddetme benim de içimdeydi ve biliyordum ki bu karşımdaki şiddetinde nedeniydi. “İyi gün” görmek istiyorsam, Güngöreni görmek istiyorsam önce kendime ve sonrada yaydığım enerjiye bakmalıydım! Evet Çiğdem, tutulmayan yasımızı tutma zamanı! Babasız annesiz de kalsak! Koşmak, kaçmak, bağırmak ve haykırmak gelse de içimizden! Geleceğimizi geçmişin kurşunlarıyla yok edenleri almasa da içimiz!!! Üzülüp, utansak ağlasak da “kendi sessizliğimize” teslim olmamalıyız!!! Sevgiler…
	güneş 29 Temmuz 2008 Saat:13:25:36


	Güngören, size de gününüzü gösterecek günün birinde. Evren bunu yanınıza mı bırakır sanıyorsunuz bütünü yokeden zihinler! Yazık ettiniz onca insana, yazıklar olsun sizi insan yerine koyana...
	Hande Candan 29 Temmuz 2008 Saat:00:58:43

	Toplam 6 yorum var. 1 2
	Toplam 6 yorum var. 1 2