• Hakkımızda
• Nil Gün
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Kaset/CD'leri
  • Basından
• Saim Koç
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Yaşam Koçluğu
  • Evlilik Danışmanlığı
  • Bireysel Danışmanlık
• Basından
• İletişim
• English

Saim Koç
25 Ekim 2007

Her daim galip gelmenin ruh haliyle yaşamanın tek yolu, sadece kendimizle yarışmaktır.

Usta bir sürücü; istese çok hızlı araba kullanabilir ama o, son derece yavaş kullanıyor. Trafik kurallarına uygun davranmaya özen gösteriyor, herkese yol veriyor; bu tavrı bazen beni çileden çıkarıyor. Geçenlerde beni şaşırtan bir şey yaptı; otobanda bir arabayla kapıştı. Bu beni yeteri kadar hayrete düşürmüşken ardından bir şok daha yaşattı; yarışı önde götürdüğü halde bir süre sonra yavaşladı, yarıştığı sürücünün kendisini geçmesine izin verdi. Şaşkınlıkla, neden böyle davrandığını sordum.

Verdiği cevap; “O usta bir sürücü, benden daha iyi araba kullanıyor, bunu hak etti” oldu. Bunu söylerken yüzündeki ifade kaybetmenin” (takdir etmenin) hazzını yansıtıyordu.

***

Bu olayı anlatan arkadaşım eşinden söz ediyordu. Aslında onu, belki birçoğunuzu şaşırtan bu tür davranışlar hayatı ne kadar saçma sapan yaşadığımızı gösteriyor. Olması gereken davranışlara rastladığımızda şaşırıyoruz. Çünkü büyük bir kısmımız bu hayatı bencilce yaşıyoruz.
Çağdışı “kurallara” sorgusuz sualsiz boyun eğip sessiz kalırken, hepimizin yararına olan kurallara uymamakta bir sakınca görmüyoruz.
Başkalarını dikkate almadan, onların haklarına saygı göstermeden yaşamak bizi rahatsız etmiyor.

Hayatı, herkesi geçmek zorunda hissettiğimiz bir yarış pisti olarak algılıyoruz. Takdir etmesini bilmiyoruz. Yorgunluktan bitap düşsek de yarışmaktan vazgeçmiyoruz. Kaybetmenin dayanılmaz ıstırabı kazanmanın zevkini de elimizden alıyor.

Elimizden giden sadece yaşam zevkimiz değil, kendimize olan saygımız; çünkü başkalarına gösterdiğimiz saygı, kendimize duyduğumuz saygının da bir göstergesi.

Başkalarıyla ilişkimiz, kendimizle ilişkimizin bir aynası. Başkalarına saygısız davranıyorsak bilelim ki kendimize de farklı davranmıyoruz.
Başkalarıyla yarışmak ve onları geçmek üzerine kurulmuş bir yaşamda sık sık yenilgi duygusunu yaşamamız kaçınılmazdır.

 Her daim galip gelmenin ruh haliyle yaşamanın tek yolu, sadece kendimizle yarışmaktır.

İşte o zaman kendimizi takdir edebilir, başkalarının takdir edilecek davranışlarını görebiliriz. Kazanmanın hazzını yaşamak istiyorsak takdir duygumuzu geliştirmeliyiz.

Kazananı takdir etiğimizde “kaybetmenin” hazzını da yaşarız.

	Benim hayatımdan bahsediyor:) bırakın kaybetmeyi 2. olmak bile bana çok büyük ızdırap veriyor. Ama belirili bir süre sonra yarışacak insan olmuyor. O zaman kendimi duraklamış hisseddiyorum. Artık kendime benimle yarışabilecek bir rakip buldum sizin sayeniz de KENDİM bu rakibi geçmek zor oalcak ama denemeye değer :)
	mat84m 10 Aralık 2007 Saat:22:57:52

	iyi ki varsınız,iyi ki yazmışsınız..Öyle güzel ki bu farkındalıklar..Kendimi bu düşüncelerle acaba doğru mu yapıyorum derken o güzel yazınızla bana bu güzellikleri tattırdınız.Önünüzde sizleri saygıyla alkışlıyorum ve takdir ederken iyi bir şey yaptığımı farkedip mutlu oluyorum:)
	aysun çetinkaya 20 Kasım 2007 Saat:21:23:50

	Bu duyguyu deneyimlediğim bir süreçteyim.Başkalarıyla yarışırken ya da hırs ederken kilo veremiyordum.Şİmdi ise bu konuda sadece kendimle yarışıyorum.Kilolalar su gibi akıyor.Amacım bu ilkeyi hayatımın her yönüne taşımak.Yazınız çok güzeldi.Teşekkürler.(şimdi de sizi taktir etmenin hazzını yaşadım.Bunun için de teşekkürler..:))
	sevgi 15 Kasım 2007 Saat:15:51:08

	Toplam 5 yorum var. 1 2