Korku Kırıntıları

Betül Kaya
17 Kasım 2007

Korkularımızı gözümüzde büyüterek geçilmez çitler örmüşüz kendimize.

Düşünüyorum ve şöyle bir etrafa bakıyorum da hiçbirimiz geçmişi ''mazide kaldı'' deyip arkamızda bırakamıyoruz. Neredeyse her gittiğimiz yere taşıyoruz.

Örnek verecek olursak; geçmişte yaşadığımız, kendimizi kötü hissettiğimiz anlar belli bir süre sonra karşımıza korku kırıntıları şeklinde çıkıyor.

Özellikle yaşadığımız ilişkilerde olan bir olay, bizi üzen davranışlar, bir sonraki ilişki yaşamayı düşündüğümüz insan için kafamızda sürekli yanık duran soru işaretleri oluyor. Ya bu da bana aynısını yaparsa, ya bu da beni üzerse, ya gene yıkılırsam aynı durumu bir daha kaldıramam ve daha bunun gibi pek çok soru işareti var beynimizde.

Sanki üzülmeden önce elimizde sağlam bir binamız vardı ve önümüze çıkan ilk büyük darbede binamız yıkılmış gibi oluyor. Daha sonraki kişinin de gelip o enkaza bir darbe vurmasından korkuyoruz. Ama öyle bir korkuyoruz ki o korku artık kırıntı şeklinde değil de önüne geçemeyeceğimiz şekilde bir çit örmüş oluyor bize.

Evet işte korkularımızı gözümüzde bu şekilde büyüterek geçilmez çitler örmüşüz kendimize.

Her insanın yapısı farklıdır; onda yaşadığım duyguyu bunda da yaşayacağım diye bir kural yok, demek yerine korkularımızın arkasına saklanmayı tercih ediyoruz.

Sanki saklanmak bizi bu durumdan kurtaracak gibi.

Şunu unutmayalım ki arkadaşlar, korkularınızı ne kadar bağrınıza basıp ne kadar çok düşünürseniz, o kadar çok karşılaşırsınız onlarla ve aynı sorunları yaşamaya devam edersiniz hayatınız boyunca…


	insanın korkularından kaçamayacağı tartışılmaz bir gerçek ikinci gerçek de neyden korkarsak onu kendimize çekiyoruz, hani bir söz var ya korktuğum başıma geldi diye işte aynen öyle oluyo neyden korkarsak onunla karşılaşıyoruz heralde yaşam cesur olmayı gerektiriyor hiç birşeyden korkmamalı ve korkularımızın üstüne gitmeliyiz
	yağmur 06 Ocak 2008 Saat:15:41:17


	her anın özgünlüğünü ve çekim yasasını ne güzel özetlemişsin...
	berra güler 17 Kasım 2007 Saat:10:41:52