|
 |
||||||||||||
 |
Cervantes Yorumlar |
|
||||||||||
 Meryem Yazara ait tüm yazılar için tıklayın> Parazitler! Her duyduğumuza ya da gördüğümüze inanarak sorgulamadan kabul ettiklerimiz, aldığımız ilk sağlıksız besini güçlendirmiyor mu? Devamı>
|
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
|
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||
 Giriş İçin Tıklayın |
|
| Favorilerime Ekle | |
| Anasayfam Yap | |
| Anasayfa |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Meryem
20 Aralık 2007 Kaçmak istiyorum, kaçamıyorum, ayaklarımı da bağlamışlar. Pencereden dışarıya baktığında gülümsemeye çalışarak, “en azından gökyüzü güzel” dedi. Uzun sürmedi bu hali… Gökyüzü, ona inat edercesine birden karardı, kara bulutlar ortaya çıktı. Bu durumdan hiç hoşlanmadı. Gülümsemeye çalışan suratı birden değişti. Zaten huzursuzdu… Nedenini bilmiyordu ve dışarıdaki hava sanki bunu yüzüne çarpar gibiydi. “Duymuyorlar, görmüyorlar” diye geziniyordu kendi içinde. Kafasının karışıklığı o an birçok şeyi düşünmesini engelliyordu. Gözlerinden yaşlar akarken, burnuna garip bir koku geldi. Gittikçe etrafa yayılan kokunun ağırlaştığını fark etti. “Kurbanlar, parçalara ayrılan kurbanlar…” dedi. “Parçalara ayrılmak mı?” ....Tekrar “Kurban,” derken kızgınlığı iyice artmıştı. “Her yanım parça parça, lime lime. Ne kadar çoklar, ne kadar kalabalıklar… Neden durmuyorlar…” Koro halinde sesler duymaya başladı, ses gittikçe yükseliyordu. '' 'Biz bir şey yapmadık, biz bir şey yapmadık.' Nasıl da bıçağı ellerine aldıklarını unutuyorlar hem de o bıçağın vereceği acıyı hiç düşünmeden… Evet, belki de gerçekten hiç bir şey yapmamışsınızdır. Hiçbir çaba, emek harcamamışsınızdır. Anlamıyorlar, anlamıyorlar işte,” derken sesi çatallandı. ''Biliyorum, onlar, sever gibi davrananlardı. Ya hayatınızda olurlar ya da birden hayatınıza girerler. Sahte gülüşleri ve yalan sözleri başlangıçta anlamazsınız. Oysa küçük yüreğiniz sevildiğini sanır. Sadece sevildiğini… O sevgi kırıntısının bir bedeli olabileceği hiç aklınıza gelmez. Sevdiklerini söylerken de şartları vardır. Sonra… Zamanlarını, sende kusur bulmakla geçirirler, sen ise doğal olanı düzeltmeye çalışarak... Hep haklı çıkmak isterler, senin tek isteğinse mutlu olmak… Anlamazsın neyin yetmediğini… Olmadı sil baştan, olmadı bir daha… “Hatta kaçışlar ve sessizlik, “ derken boğazında soğuk bir dalgalanmayla ürperdi; “O keskin bıçak bu, biliyorum. Boğazıma sürtüyorlar, zaman yaklaşıyor… Karanlıktayım, korkuyorum, sesleniyorum ama duymuyorlar. Kaçmak istiyorum, kaçamıyorum, ayaklarımı da bağlamışlar. Çırpınıyorum ve çırpınmanın işe yaramayacağını biliyorum. Ölüm anı korkarak, çırpınarak, acı çekerek geliyor. O eller, bıçağı ve boğazımı tutan eller… Sonra artık onları da hissetmiyorum. Kanlar fışkırıyor boğazımdan. Onlar, o kanı görmek istemezken ben üstlerine fışkırtıyorum kanlarımı. Son kez haykırıyorum, “O kanlar, bana bıraktığınız acım, gözyaşlarım. Nefesim, canım…” İrkiliyorlar. Bir tek, o kanın üzerlerine bulaşması onları korkutuyor. İçinde gezinirken, bulduğu şey karşısında ürkmüştü. Birden üşüdü... Ayağa kalktı. Hırkasını giyerken, o bıçak darbelerinin izlerini taşıyacağını biliyordu...
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Bu site obichim tarafından hazırlanmıştır.