|
 |
||||||||||||
 |
yapabileceklerini engellemesine izin verme. John Wooden Yorumlar |
|
||||||||||
 Nihal Güneş Yazara ait tüm yazılar için tıklayın> Zaman Akıyor Eskiden zaman gerçekten yavaş mı ilerliyordu, yoksa zaman diye bir kavram mı yoktu? Şimdi niye bu kadar hızla akıp gidiyor? Devamı>
|
|
|||||||||||||||||||||||||
 |
|
 |
||||||||||||||||||||||||
 Giriş İçin Tıklayın |
|
| Favorilerime Ekle | |
| Anasayfam Yap | |
| Anasayfa |
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Nihal Güneş
29 Şubat 2008 Artık hiçbir çıkışın olmadığı bir yerdeyim ve içimdeki tüm Ben’lerle hesaplaşmak zorundayım. Ne olduğunu bilmesem de derinlerde bir yerde bir şey var. Ya gerçekten ne olduğunu bilmiyorum ya da bilmek istemiyorum. Her nasıl hissedersem hissedeyim... Derinlerde bir yerde bir şey var! Amacım ona ulaşmaksa en başından başlamalıyım. Tüm kuşandığım zırhlarımı bir kenara koymalıyım, tüm çıplaklığıyla sunmalıyım ruhumu ortaya. Buna kim cesaret edebilir? Yoo hayır, cesaretim falan yok; aksine iliklerime kadar korkuyorum. Bu hem bir SON, hem bir BAŞLANGIÇ olacak çünkü. Ne alışılmışa son vermeye cesaretim var ne de yeniye alışmaya. Ama kaçış yok! Korkak ben, cesaretsiz ben, riyakar ben, öfkeli ben, takıntılı ben, defolu ben, öznesiz ben... Sıramı savma şansım da yok, dedim ya “kaçışsız çıkıştayım”. Riyakar ben’i seçiyorum hak ettiğine inanarak ilk sırada yer almayı. Ne de olsa hayatta en büyük riyakarlığı kendimize karşı yapıyoruz. Ne çok yalanlar söyledim kendi kendime, bilmeden ne büyük yaralara gebe olduğunu. Görmek mi ağır geldi, kabullenmek mi gerçekleri?! Belki de hiç biri; sadece bir kaçıştı benimki! Belki defolu ben’in üzerini örtbas etmek için. Kim göğsünü gere gere iğdiş edilmiş bedenini sunar ki? Kim gerçekten defosunu bilir ki ve kim gerçekten onunla sadece bir randevuya bile evet diyebilir ki? Demedim ben de! Uzun sürmez korkak ben’le tanışman. İlk önce yadırgarsın, korkarsın korkunun kendisinden bile. Sonra teslim olursun karanlığın en puslu haline. Vardır elbet aydınlık yüzü gecenin de lakin ne ben onu bilirim ne de o gösterir kendini yüreğime. Ve kala kalırsın öznesiz ben’le bir vahanın orta yerinde. Öz yok! Öz-ne bilmiyorum? Siz var! Bir sabun köpüğündeyim artık. Sözlerim uçuyor havaya ama düşüncem yerde, öz olmayınca söz yükselmiyor göklere. Ve nasıl oldu bilemeden girdim bir fanusa Kim soktu beni buraya? Heey! Size sesleniyorum! Nefes alamıyorum! Ö-lü-yo-rum! İşte tam o an, tam da ölümle burun buruna geldiğim an olmasını herkesin olağan saydığı bir şey oluyor. Bir adım atıyorum. Sadece bir adım! İlk adımını atan minik bir çocuğun adımı bu. Dünyayı keşfetmeye hazır, attığı adımlarla kendine bir yer edinmeye çalışan “Ben de buradayım, bak tek başıma ayakta durabiliyorum,” diyen küçük çocuğun adımı. Sendeleyerek, düşerek ama yeniden dimdik ayağa kalkarak…
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Bu site obichim tarafından hazırlanmıştır.