• Hakkımızda
• Nil Gün
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Kaset/CD'leri
  • Basından
• Saim Koç
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Yaşam Koçluğu
  • Evlilik Danışmanlığı
  • Bireysel Danışmanlık
• Basından
• İletişim
• English

Selen Servi
08 Şubat 2008

Gece örter ya karmaşayı, pisliği. O yüzden güzeldir ya İstanbul şehri geceleyin.

Şimdilerde Devlet Operasının sahnelediği, Puccini’nin La Rondine adlı eserinde geçiyor benzer bir ifade, ''Geceden kalanları aydınlatan şafak vaktiyim,”...

İçime işledi bu cümle.

Düşündüm…

Gece örter ya karmaşayı, pisliği… O yüzden güzeldir ya İstanbul şehri geceleyin.

Ay bir başka parıldar Hisar’dan boğaza vururken şavkını. Gündüz pisliklerini görüp burun kıvırdığımız sular, gece düşlerimizi yazdığımız sayfalar olur.

Bu yüzden severiz geceyi, bu yüzden severiz gecedeki bizi.
Bizdeki geceyi…

İçimizdeki karanlık kolaylaştırır hayatımızı.
Karadır güneşe çıkmasında korktuğumuz zaaflarımız, korkularımız, sırlarımız…

Eğer vakitsiz doğarsa güneş, ya da biri puslu fenerini gözbebeklerimizden içimize doğrultursa vay halimize! Can acır!
Acıyı yaşamaya hazır değilsek…
Yine de ilk iş sarılırız ne kadar silah varsa hazırda.
Koyuluruz bir bir kesmeye uzanan elleri.
Karanlık daha da büyür içimizde. Üstelik hiç yoktan kana bulanmıştır elimiz.
Suçluluk da eklenir geceye. Çekilmez olur hayat.

Çekemeyiz kendimizi.

Temize çıkmak güçleşir gitgide.
Bu kez gündüzden çıkarmak isteriz acısını.
Gözlerimizi kapatırız gündüzü gece yapabilirmiş gibi.
Kapanan gözler olanı değiştirebilirmiş gibi.

Ama bir de hazırsak acıdan geçmeye...
Hazine kutusunun kapağıdır araladığımız.
Tozumuz toprağımız kalkar üstümüzden.
Yine can yanar. Ama bu kez akan bizim kanımız.
Tanıdık, bildik, içten…
Sağalttıkça temizlenir akış.
Bu kez gündüzü de sevmeye başlarız.

Kir, pas ne varsa sökülmeye başlar.

Cesaretin gerek o zaman.
Ve sükûnetin
Ve sabrın
Ve tevekkülün

Ve sevgin…

Şafak vakti!
Hepimize tez gelesin…

	ÖNCE ŞAFAK SÖKTÜ SONRA GÜNEŞ DOĞDU 2 TANE OĞULUM OLDU BUNLAR NE ZAMAN MI OLDU KIRKIMDA OLDU KENDİME TEŞEKKÜR EDERİM CESARETİMDEN DOLAYI
	RA 28 Mayıs 2008 Saat:12:16:28

	İnsan en çok kendine yenik ve en çok kendini göremiyor,ama kendi olmak için tüm çabalar...belki gerçekler acıtıyor,kendi yarattıgı ilüzyonuna o kadar inanmis ki,bunu gorup bilip ama ayrilmak vedalasmaya hazır olamamak yoruyor...mutlak bir zamanda Ayma vaktide geliyor ve insan o zaman var yaa en katıksız,en yalın halini bürünüyor,ayma zamanınıda ne kadar ertelersek erteleyelim mutlaka zamanı geliyor,belkide doğru zaman O andır :)) şiirsel yazı tarzınla ,düşündürmeye,sorgulamaya yönelik yazmışsın ki,ben es geçemedim,ilk defa yorum yazmak için kendimi tutmadım,çok keyifliydi... sevgiler
	Gülcan Oktay 13 Şubat 2008 Saat:01:42:31

	Acının içinden geçmek ve hazine kutusunun kapağını aralamak için cesaretlendiren yazına, varlığına ve yüreğine sağlık.. harikasın..
	Necla Kadıyoran 12 Şubat 2008 Saat:15:06:22

	Toplam 8 yorum var. 1 2 3