• Hakkımızda
• Nil Gün
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Kaset/CD'leri
  • Basından
• Saim Koç
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Yaşam Koçluğu
  • Evlilik Danışmanlığı
  • Bireysel Danışmanlık
• Basından
• İletişim
• English

Barış Vural
28 Temmuz 2008

Siz katiller, hiç mi yüreğiniz sızlamıyor insanları öldürürken? Ne kazanıyorsunuz ölümden?...

 

 

 

Yazık değil mi orada ölen insanlara?

Suçsuz, tek ölüm nedeni yanlış yerde, yanlış zamanda bulunmak olanlara ?

Daha ana kucağındaki Ceren bebeğe,en büyük derdi dondurma almak olan küçük yumurcak Çiğdem’e, eve yemeklik pirinç götüren işçi Hasan’a, sevgilisiyle buluşmaya giden genç delikanlı Murat’a yazık değil mi?

Herzamanki gibi bir gün yaşamak, birazcık daha yaşamak en doğal hakkı olanlara?

Yazık değil mi olaydan yaralı kurtulanlara, hayat boyu fiziksel ve ruhsal engelli olarak kalanlara?

Yazık değil mi olaya şahit olup, savaş alanına dönen meydanda kan revan içinde yatanları görenlere?

Geride kalanlara da yazık değil mi ?

Arkada kalan yetimlere, analara, babalara, sevgililere, eşlere yazık değil mi?

Şimdi ne haldedir Ceren’in babası, Çiğdemin ailesi, Hasanın eşi, Muratın sevgilisi?

Yaşadıkları acı tüm kalplerini doldurmayacak mı?
Bu olayı nasıl kabul edecekler,nasıl kendilerine gelebilecekler?
Saldırıda onlar da canlarından bir parçayı kaybetmediler mi?

Peki bize yazık değil mi?

Korkuyla ekran karşısında donup kalanlara?
Bu olaylara şahit olarak ruhlarında bu vahşeti hissedenlere?
Ölen insanlara karşı kalplerinde müthiş bir üzüntü duyanlara?
Orada ölen insanların aslında bir adım uzağında olduğunun farkında olanlara?
Güç bela sakinleştirdiği, doğumundan beri onu takip eden korku kültürü içinde bir volkan gibi patlayanlara yazık değil mi ?

Siz katiller, hiç mi yüreğiniz sızlamıyor insanları öldürürken?
Ne kazanıyorsunuz ölümden?
Nereye varacaksınız bunları yaparak, zaten açlık, hastalık gibi yeterince acı yok mu yeryüzünde?

Yeter olsun binlerce insanımızı, canımızı toprağa gömmemiz. Şiddetin hiçbir çeşidiyle bir yere varamayacağımızı öğrenmek için artık daha fazla insanımızı kurban etmeyelim.

 

 

	Onur'un yorumunu ilgiyle okudum. Asıl dokunulması gereken noktaya dokunmuş sağolsun. Elbette bilinci yerinde olan herkes kınıyor bu caniliği, ama yıllardır devlet dahil herkes kınamıyor mu zaten bu ve benzeri olayları ? Peki o günden bu güne ne değişti ? Kınanan şiddete gene şiddetle karşılık verilmedi mi ? Böylece o kınadığımız davranışa ortak olunmadı mı ? Sevgisizlik, nefret, kıskançlık, affedememek ve korkulardır bir insana kötünün de kötüsünü yaptıracak ruh hali. Yaptığı her şeyi hak görmeye başlar neticesinde. Kendi cezalandırılmışlığını başkalarını cezalandırarak hafiflettiğinin yanılgısına düşer kişi. Toplumun bilinç düzeyi değişime uğramadıkça, değişmeyecek olan gerçeklerdir bunlar. Toplum = Birey olduğuna göre, daha ne bekliyor kişiler birey olabilmek için ? Daha kaç kişi canını bu uğurda feda etmeli, bilinç sıçramasına sebep olabilmek için ? Evet, artık zaman kendini sorgulama zamanı !
	dilek taşçılar 02 Ağustos 2008 Saat:16:48:05

	Insanlari düsünen,onlarin yasanilasi haklarinin oldugunu benimseyen bir anlayis yok, bunlari yapanlarda ve yaptiranlarda. Güngören,deki insanlar, yanlis yerde ve yanlis zamanda bulunmadilar ki.Onlar, bir yaz aksaminin onlara sundugu güzelligi sevdikleriyle paylasma adina,insancil bir arzuyla disari ciktilar.Zamanlarida dogruydu,sectikleri yerde..Yanlis olan bence,kirli savaslarla,korkularla insanlari sindirip,tepkisiz hale getirmek icin Silah Sanayinin insan psikolojisini etkilemek isteyisi.. Onlarin tek derdi KAR! Bunun icinde hersey mübah!Kendi karlarina kar katabilmek icin,Insani deger ve duygulara yer yok.Tipki Ilac Sanayinin de, ayakta kalmak icin, hergün yeni hastaliklar üretmesi gibi... Son günlerde haberleri izlerken biraz da olsa seviniyordum.Artik dokunulmayan insanlara ve kurumlara dokunuluyor, insanlar bundan dolayi artik herhangi bir sikayetlerinden dolayi korkmadan,sikayet edebilecekler,kendilerini ifade edebilecekler diye ama,bu inancim yine sarsildi..Güngören,deki canlari ve feryatlari duydugumda,dünyadaki tüm siddet dolu olaylar yüzüme carpti...Caresizlikle elim kolum baglaniyor derken, Güngören,e hergün bir mum yakip birakmasi icin ablami aradim..Yapacak..Katliamlar cok cabuk unutuluyor..Ülke gündemi cok cabuk degisiyor ama, siddetsiz bir toplumun özlemiyle(nereden ve kimden gelirse gelsin)kendime düsenin unutmamak ve unutturmamak olduguna karar verdim..Yolu Güngören,den gecen herkesi buna Davet ediyorum.Unutmamakta bir sevgi seli olabilir, BARIS,in yolunda.Güngören,de canlarini yitiren herkesi sevgiyle sonsuz uykularina yolcu ediyorum.Topragin bereketi bol olsun üstlerinde!
	aynur turan 29 Temmuz 2008 Saat:02:40:19

	"İnsanlar bana dünyanın problemleri konusunda neler yapabileceklerini sorduklarında, kendi iç çalışmalarını samimiyetle yaptıkları zaman, dünyanın da değişeceğini kabullenip onaylamakla işe başlamalarını öneriyorum. Onları korkutan ya da rahatsız eden sosyal problemlere bakmalarını; bunların içlerinde hangi korku ve acıya dokunduğunu ve şahsi durumlarını nasıl yansıttığını belirlemelerini söylüyorum." Shakti Gawain / Işıkla Yaşamak'ın yazarı
	onur sargın 29 Temmuz 2008 Saat:00:02:18

	Toplam 4 yorum var. 1 2