• Hakkımızda
• Nil Gün
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Kaset/CD'leri
  • Basından
• Saim Koç
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Yaşam Koçluğu
  • Evlilik Danışmanlığı
  • Bireysel Danışmanlık
• Basından
• İletişim
• English

Selen Servi
14 Ağustos 2008

Tüm yaptıklarım, yapmadıklarım; seçtiklerim, seçmediklerim hepsi BEN olmuş.

Yeni bir hayat seçiyor insan her yeni evle.

Bunca yıl biriktirdiğim ne varsa, ömrümün yeni döneminde bana ışık oluyor.
Tüm yaptıklarım, yapmadıklarım; seçtiklerim, seçmediklerim hepsi BEN olmuş.

Daha üniversite yıllarıydı, ben demiştim.
Dokuz altı işler bana göre değildi.
Kariyer günlerinde başvurduğum tek firma dönemin ilk oyuncak şirketi idi.
Ona da irtibat numarası vermemiştim.
Ne istekliymişim ama!

Sonra öyle olmadı.
İşletme okuyup yapabileceğim en zevkli mesleği seçtim: Turizm.
Dokuz-altı olmuştu hayatım en esneğinden.
Yine de İşimi keyif ve saygı ile yaptım. Ancak kendimi hiç turizmci olarak tanımlamadım.
Zaten kendini mesleğiyle tanımlayanlardan da olmadım.

Yine üniversite yıllarında, en yakın arkadaşımla, bilgi bankası gibi gezen yaşdaşlarımıza bakardık ve derdik ki: “Yahu insan önce içini geliştirecek, bilgi nasılsa edinilir.”
Kelimeler tam oturmasa da demek istediğimiz şuydu: “önce insan ol”mak gerek.''

Hepimiz gibi ben de hep seçimler yaptım.
İçim biliyordu ama ben bilmedim.
İnsan olmak ve yaratıcı olmak yolumdu.
Ve doğal olarak olması gerekenler oldu.

İçimde yanan ateşin sanattan geçtiğini artık biliyorum. Söylemekten, paylaşmaktan, yazmaktan, bestelemekten…

Bugün bakıyorum da hayatım yaşadığım evlere benzemiş ya da yaşadığım evler hayatıma.
Rutin işler, klişe evler yaratmış.
Dar bakış açıları daracık odalar olup çıkmış karşıma.

Yine de her dönemin yüzleşmesinde payı olan odalarımı, evlerimi seviyor ve şükran duyuyorum.
Beni sarıp sarmaladılar.

Yol alırken kıtlık bilincinden bolluk bilincine, yaşam da değişmeye başladı benim için.
Artık hıdrellezde çizilen bir göz odalar yerini geniş mekanlara bıraktı.

İstemek ve var olana şükretmek esastı.
Altında yatan layık olma duygusu idi.
“Ben buna değerim” demiyor muydu bir reklamda. Aynen öyle oldu işte! “Ben buna değer oldum”

Ben değer oldum…

Şimdi, geçmiş yılların sıcak yaz akşamlarını anımsatan yeni evimde bir yaşam seçiyorum.

Geniş ve yaratıcı zamanların sanatla buluştuğu,
Dost sohbetlerinin doldurduğu,
Bereket ve aşkla yaşanan
Sağlık dolu yaşlar seçiyorum.

Yeni evimle yeni hayat seçiyorum.

Hayatımı seçiyorum.

 

 

	yeter ki sen gir bir eve, o evin havası değişir, o ev EV olur, yuva olur, o ev yaşam atölyesi olur, o ev sığınak olur, okul olur. yeter ki sen gir bir eve, o ev benim de EVİM olur. hayırla, uğurla yaşa yeni mekanında kardeşim...
	Tuna 18 Ağustos 2008 Saat:10:35:45

	Nasıl ruhu sen özü sen ve şipşirin bir yuva yarattın kendine,bahçesinde oturup hiç kalkmak istemiyorum çünkü o mavi fayanslar bile bana huzur veriyor neden mi bence farkı senin huzurlu,huzurla sevgiyle evini özenle yerleştirmen,bakman,ilgilenmen..... çoşkun ve yaratıcılığını her yaptığın şeyde ortaya koyman banada bu ev seçiminde(hayat) ilham oldu... çokk az kaldı 1 ay sonra belkide daha yakın kapını çalıp Komşu komşu huuuu diyeceğim :))
	Aslı Gülcan 17 Ağustos 2008 Saat:22:33:24

	Tebdil-i mekânda ferahlık vardır derler. Yazını okumak bana da ferahlık verdi. Huzurun ve kalemin daim olsun.))
	Özden Horan 17 Ağustos 2008 Saat:02:14:08

	Toplam 10 yorum var. 1 2 3 4