• Hakkımızda
• Nil Gün
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Kaset/CD'leri
  • Basından
• Saim Koç
  • Hakkında
  • Kitapları
  • Yazıları
  • Yaşam Koçluğu
  • Evlilik Danışmanlığı
  • Bireysel Danışmanlık
• Basından
• İletişim
• English

Neyzen
02 Ekim 2007

Zamane çocukları  sanal arkadaşlar,sanal hayvanlar ve sanal bebeklerle oynuyorlar.

 

Sokakta çocuk sesi  duyulmuyor. Körebe, kovalamaca, sek sek, yakar top oynamıyor kimse. Çocuklar nerede oynuyor bilen yok.

Çatık kaşlı yüzlerle mi karşılaştılar  o gün yoksa? Oyunlarını yarıda kesip evlerine mi döndüler? O  gün mü anneler ve babalar bir daha çocuklarına dışarıda oynama izni vermemek üzere sözleştiler?

Başlarına her an bir olay gelmesinden endişeliydiler. Gazete sayfalarındaki parçalanmış bedenler yeni felaketlerin habercisiyken nasıl içleri rahat edebilirdi. Üstelik bunu çocuklara anlatmak hiç de kolay değildi. Nasıl anlatılabilirdi ki vahşet onlara?

Oyun dendi mi unuturdu  kendini çocuk. Kırmızılar tutulur, portakallar soyulup baş uçlarına konur, Ayşe teyzenin bahçesine girilip elmaları alınır, kremalı börekler sütlü çörekler afiyetle yenirdi. Birinin gözleri bağlanır, biri kendiliğinden gözlerini yumar, biri ebe olup kovalarken diğeri hiç yakalanmayacakmış gibi kaçar, biri çizgiye bastığında,diğeri top değdiğinde yanardı.

Aynı anda basıldı internetteki arama tuşuna bir gün.
 
Zamanın çocukları  sanal arkadaşlar,sanal hayvanlar ve sanal bebeklerle oynadı. Onlara masal okunmadı, paylaşmayı tatmadılar, sevgiyi yaşamadılar. Kurulmuş hayaller verildi küçücük ellerine. Yerde sek sek çizgilerini, gökte uçurtma iplerini görmediler. Çocuklar kandırıldı  başka bir oyunla.

Klavye kullanmayı öğrenen minicik çocuklar oynayıp  eğleniyorlar bilgisayarlarıyla. Zekaları, zihin ve el becerileri geliştiriliyor. Sevimli filler ve köpeklerle dolu rengarenk Comfy ülkesiyle , renkli tuşlara basarak diledikleri karakteri ekrana getirebiliyor, harika müzikler dinleyebiliyor ve etraflarındaki şekiller hakkında eğlenerek bilgi sahibi olabiliyorlar.

 Ve her geçen gün daha da tembelleşiyor çocuk. Kapatıyor perdelerini annesine ,babasına ve en acısı kendisine.Gözleri matlaşıyor perde gerisinde.      
                          
***                                                                      

 Ah çocuklar! Zıplayan filler görmüşlerdi ama bir şeyi kaçırmışlardı : Onlar ne oyunun bir parçası olmuşlardı ne de oyuncu. Halbuki oyunun kuralları hiç değişmemişti.

Uçurtmanın ipleri teker teker kaydı ellerinden. Çok sürmedi yolculukları.

 

 

	Tebrik ederim gerçekten iyi bir konu ve çok iyi bir yorumla yazılmış...Devamını bekliyoruzz..süpersinn süperr)
	Ezgi 13 Ekim 2007 Saat:23:32:51

	cok guzel yıne yazın neyzencım.aslında cocuklardan bahsedınce bakıyorum ınsanlarda kendı kendılerıne yabancı kalırken tembellesırken bunun farkına varmak bu daha acı yanı yasımızın werdıgı anları yasamıyorsak bosuna yasıyoruz demektır.bence yasımızın bıze getırdıgı guzelllıklerı yasamalıyız eger ılerıde pısman olmak ıstemıyorsak .hosca ol.
	pınar su 08 Ekim 2007 Saat:13:59:22

	zaman bizden çocukluğumuzu çalmadan ve bunun için bizi hergün yoklamaya gelirken özlemlerimizi ve oyunlarımızı almadan, yapabileceğimiz en güzel şey belki de hala umut; çocuklarımız adına, çocukluğumuz adına... gözlemlerinle birleşen güzel yazının kaynagına minnetlerimi belirtmek isterim. sevgiyle kal..!
	MaLHuN 06 Ekim 2007 Saat:10:33:20

	Toplam 4 yorum var. 1 2