Selen Servi
12 Temmuz 2008
Biliyorum. Ama vazgeçmeyi değil var olmayı seçiyorum. Kabuklarım kırılıyor, kanatlarım parlıyor.
Bir zorlu yolculuk hayat
Ya katlanıyor insan
Ya yükleniyor…
Bazen paylaşıp bazen hükmediyor.
O kadar kolay olsaydı elbet, bunca vazgeçen olmazdı.
Daha gelirken istemeyenler, yol alırken vazgeçenler, sonunu zor getirenler var.
Bir de hayatı seçenler var.
Tek başına ve onurlu; sevgili ve vefalı yola çıkanlar.
Devam edenler…
Bir de o yolu açanlar…
Yola çıkmaktan öte bir karar bu.
Çıkılacak yol olmadığında, gidilecek yer görünmediğinde, vazgeçmekten vazgeçip o adımı atanlar. Gidilecek yere olan inancı koruyarak, yolculuğu oluşturanlar var.
Zorlu bir yolculuk hayat!
Bir yerde bir gökte yaşanan dalgalı ruh hali,
Bir ateş topu, bazen yakan bazen ısıtan…
Bu ateşin bir parçası da her birimizin içinde…
Hayat yani, içimizde…
Hem kor hem alev, hem yangın hem kül…
Her şeyi barındırıyoruz işte, meleği de şeytanı da; sevdayı da kavgayı da.
Bir yanımız sağ çıkıyor kavgadan bir yanımız yaralı ya da ölü.
Neyse ki her ölüm yeni canın habercisi…
Her tükeniş bir başlangıç…
Zorlu bir yolculuk hayat…
Biliyorum.
Ama vazgeçmeyi değil var olmayı seçiyorum.
Kabuklarım kırılıyor bu yolculukta ve kanatlarım parlıyor.
Her çırpınış güç veriyor, bedenden çıkıp öteye geçiriyor.
Durdurmuyor, yol veriyor…
Bir zorlu yolculuk hayat,
Beni özgürlüğe, yaratmaya, paylaşmaya adıyor.
Ve ben kendimi yaşama adıyorum…